آنگاه که از بی خبری به خود می آیم

و به خویشتن خویش می پردازم

این را می دانم که

روح من

در فهم و ادراک همه ی حقایق نیرومند است

ولی وقتی به درستی می نگرم

خود را عاجز از نگریستن می دانم

و از درک حقایق سخت ناتوانم

و

برمن مسلم است که

من نیز یک انسانم

و این انسان بودن

هم باعث فخر من است

و هم

مایه ی سرشکستگی من

تا این سرمایه را

در کجا به کار برم.....