چه زیباست که

لحظات شب به انتظار نوازش خورشید بیدارند،

و درخت در خواب زمستانیش،

جوانه می بیند،

و آسمان با خنده ی صبح،

شبنم را به زمین هدیه می کند.

چه زیباست که عشق از کلمات لبریز می شود.

آهسته گام بردار،

صمیمیت ما به روی بال شاپرک ها جاریست.

بستر رویاها از جنس ابریشم نرم احساس است.

در رد پای بودنت،

گل های ایمان و اعتماد رویید.

اعتراف می کنم که:

"عشق ناموس زندگیست"

وشیدایی من نه در کلام،

که ریشه در پرتوهای روشن خورشید دارد...

 « مینا »